قسمت اول:

 اولین کنوانسیون بین المللی که به منظور نظارت بر آلودگی در اثرتخلیه نفت ناشی از کشتی ها منعقد گردید، کنوانسیون بین المللی برای جلوگیری از آلودگی دریا بوسیله ی نفت،1954بود جهت گیری اصلی کنوانسیون 1954 وضع مقرراتی به منظور کاهش تخلیه مواد نفتی از کشتی در نواحی نزدیک به ساحل و یا تخلیه متمرکز مواد نفتی به دریا ، همچنین تعیین مناطقی مانند دریای شمال ،دریای بالتیک و دریای سیاه و دریای سرخ و خلیج ها به عنوان مناطق ویژه دریایی می باشد . علیرغم اعمال چندین اصلاحیه مهم در سالهای 1962 و 1969(مانند اصلاحیه در خصوص شیوه بارگیری بر روی بار قبلی LOT) این کنوانسیون با تعدادی اشکالات جدی روبرو بود که دستیابی به اهداف آن مشکل می نمود .از جمله کلیه دولت های متعهد را ملزم می کرد تا اقدامات مقتضی به منظور ایجاد تسهیلات دریافت کافی در سواحل و بنادر اتخاذ نمایند اما ایجاد چنین تسهیلاتی به صلاحدید دولت صاحب بندر واگذار شده بود و به عنوان یک شرط الزام آور برای تطبیق با کنوانسیون 1954 شناخته نشده بود ،این مساله یکی از اساسی ترین دلایل عدم اجرای تسهیلات دریافت مواد زائد از کشتی به نحو مقتضی و یکی از دلایل شکست کنوانسیون 1954 محسوب می شود.همچنین در سال 1971 مجموعه ای از اصلاحات جدید جهت کنوانسیون 1954 به تصویب رسید که هدف آن کاهش آلودگی ناشی از به گل نشستن یا تصادم کشتی های نفتکش بوسیله تعیین حدودی برای حجم مخازن مخصوص حمل نفت بود.

 ادامه دارد......